مسأله 2404 - اگر صاحب مال براي نگهدارى مال خود جايى را معين كند وبه كسى كه امانت را قبول كرده بگويد كه بايد مال را در اينجا حفظ كنى واگر احتمال هم بدهى كه از بين برود نبايد آن را به جاى ديگرى ببرى چنانچه امانتدار احتمال دهد كه در آن جا از بين برود وبداند چون آن جا در نظر صاحب مال براي حفظ بهتر بوده گفته است كه نبايد از آن جا بيرون ببرى مىتواند آن را به جاى ديگر ببرد ، واگر در آنجا ببرد وتلف شود ضامن نيست . ولى اگر نداند به چه جهت گفته كه به جاى ديگر نبر ، چنانچه به جاى ديگر ببرد دو صورت دارد : الف : جاى ديگر به نظر امانت دار محفوظ تر از جائى است كه امانت دهنده معين كرده در اين صورت اگر تلف شود ضامن نيست . ب : جاى ديگر مساوى يا بدتر از جائى است كه امانت دهنده معين كرده در اين صورت اگر تلف شود ضامن است وبايد عوض آن را بدهد . مسأله 2405 - اگر صاحب مال براي نگهدارى مال خود جايى را معين كند وكسى كه امانت را قبول كرده بداند آن محل در نظر صاحب مال خصوصيتى نداشته بلكه يكى از موارد حفظ آن بوده ، مىتواند آن را به جاى ديگرى كه مال در آنجا محفوظ تر يا مثل محل أولى است ببرد وچنانچه مال در آنجا تلف شود ضامن نيست . مسأله 2406 - اگر صاحب مال ديوانه شود كسى كه امانت را قبول كرده بايد فورا امانت را به ولى أو برساند ويا به ولى أو خبر دهد ، واگر بدون عذر شرعي مال را به ولى أو ندهد واز خبر دادن هم كوتاهى كند ومال تلف شود ، بايد عوض آن را بدهد . مسأله 2407 - اگر صاحب مال بميرد ، امانتدار بايد مال را به وارث أو برساند يا به وارث أو خبر دهد وچنانچه مال را به وارث أو ندهد واز خبر دادن هم كوتاهى كند ومال تلف شود ضامن است ، ولى اگر براي آن كه مىخواهد بفهمد